اولیـــن روز دبستــــان

اولین روز دبستان بازگرد
کودکیها شاد و خندان بازگرد

بازگرد ای خاطرات کودکی
بر سوار اسب های چوبکی

خاطرات کودکی زیبا ترند
یادگاران کهن مانا ترند

درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه و خروس
روبه مکار و دزد چاپلوس

کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود

روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است

با وجود سوز و سرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از اه بود
برگ دفترهامان به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی بابا روی برگ

همکلاسی های من یادم کنید
باز هم در کوچه فریادم کنید

همکلاسی های درس و رنج و کار
بچه های جامه های وصله دار

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود

کاش می شد باز کوچک میشدیم
لااقل یک روز کودک میشدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای معلم نام و هم یادت به خیر
یاد درس آب و بابایت به خیر

ای دبستانی ترین احساس من
باز گرد این مشق ها را خط بزن

شعر از : محمد علی حریری جهرمی

عکس دوم از مزارع برنج روستای ماچیان از توابع کلاچای

روز جمعه (دیروز) به اتفاق خانواده و دوستان رفته بودیم پارک چیتگر. می خوام به سبک گزارشگر لحظه های وبلاگ (آق س) گزارش کنم که اول با دوتا عکس از شقایقهای توی پارک شروع می کنم

این هم کباب ماهی البته دوتا ماهی (یک جور مالا )

عكس زیر در هفتم ارديبهشت ماه  سه سال پيش (1385) از ابتداي روستاي پردنگون  (مسير مرزن آباد به كلاردشت) گرفته شده است. ولي در سفر ايام عيد امسال ديدم كه اين درخت و مقداري از زمين اطرافش در حصاري از بلوك و سيمان قرار گرفته. و ديگر چنين منظره اي را نخواهیم دید كه جاي تاسف است.

بهار سال گذشته(1387) فرصتي دست داد تا گذري به منطقه اشكور داشته باشيم و يك روز بياد ماندني را تجربه كنيم. جاي همه دوستان خالي. بعد از مختصري در مورد اشكور با چند تا عكس شما را نيز به ديدن از اين منطقه دعوت مي كنم. و ياد آور مي شوم كه:

گرچه همه جاي ايران ديدني است و ارزش وقت گذاشتن و مسافرت را دارد ولي بد نيست نيم نگاهي هم به اطراف رامسر و جاذبه هاي طبيعي آن داشته باشيم.

اشکور منطقه اي كوهستاني و زيبا كه از جنوب به قزوين، از مغرب به املش و رودبار الموت، از مشرق به بخش کوهستاني رامسر و تنکابن و از شمال به دامنه هاي کوهستاني رحيم آباد محدود مي شود و از تعداد زيادي آبادي شكل مي گيرد كه تعداد انگشت شماري از اين آبادي ها در منطقه اشكورات رامسر و شهسوار واقع شده و بقيه در استان گيلان قرار گرفته است.

اگر از مسير رحيم آباد به سمت سپيد آب و سپس به سمت مناطق كوهستاني حركت كنيد منطقه اي بكر و زيبا با طبيعتي چشم نواز را شاهد خواهيد بود كه اشكور خوانده مي شود و از بيش از 250 آبادي شكل يافته است.

حالا که به سمت ماههای گرمتر سال میریم و ممکنه برای بعضی ها فرصت پیش بیاد که برنامه رفتن به یک جای با صفا رو برنامه ریزی کنن یک منطقه خوش آب و هوا و یک چشمه زیبا رو پیشنهاد می کنم

شاید بعضی از بچه ها رفته باشن به این منطقه: روستای ماسراش و چشمه گیاش 

از ییلاق نمک دره ۲ ساعت  و از خود ماسراش حدود سه ربع ساعت پیاده روی داره

این عکسها در یازدهم فروردین ۸۸ازدریاچه ی سد طالقان گرفته شده است

دعوايي که بين حافظ و صائب و شهريار بر سر "آن ترک شيرازي" اتفاق افتاده:

به قول حضرت حافظ:
اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم سمرقند و بخارا را

و صائب در جواب مي گويد:
هر آنکس چيز مي بخشد، ز جان خويش مي بخشد
نه چون حافظ که مي بخشد سمرقند و بخارا را

اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم سر و دست و تن و پا را

و شهريار در جواب مي گويد:
هر آنکس چيز مي بخشد بسان مرد مي بخشد
نه چون صائب که مي بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور مي بخشند
نه بر آن ترک شيرازي که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم تمام روح و اجزا را

و دوستي گويد:
هر آن کس چيز مي بخشد، به زعم خويش مي بخشد
يکي شهر و يکي جسم و يکي هم روح و اجزا را
کسي چون من ندارد هيچ در دنيا و در عقبا
نگويد حرف مفتي چون ندارد تاب اجرا را

حضرت اميرالمومنين ( ع) :مپندار كه بر يك حال باقي خواهي ماند ، چرا كه روزگار مشغول دگرگون ساختن اوضاع توست

در 15 سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي دانند ، و گاهي اوقات پدران هم

 در 20 سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده اي ندارد ، حتي اگر با مهارت انجام شود

در 25 سالگي دانستم كه يك نوزاد ، مادر را از داشتن يك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن يك شب هشت ساعته ، محروم مي كند

 در 30 سالگي پي بردم كه قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن

 در 35 سالگي متوجه شدم كه آينده چيزي نيست كه انسان به ارث ببرد ؛ بلكه چيزي است كه خود مي سازد

در 40 سالگي آموختم كه رمز خوشبخت زيستن ، در آن نيست كه كاري را كه دوست داريم انجام دهيم ؛ بلكه در اين است كه كاري را كه انجام مي دهيم دوست داشته باشيم

 در 45 سالگي ياد گرفتم كه 10 درصد از زندگي چيزهايي است كه براي انسان اتفاق مي افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان مي دهند

 در 50 سالگي پي بردم كه كتاب بهترين دوست انسان و پيروي كوركورانه بد ترين دشمن وي است

 در 55 سالگي پي بردم كه تصميمات كوچك را بايد با مغز گرفت و تصميمات بزرگ را با قلب

 در 60 سالگي متوجه شدم كه بدون عشق مي توان ايثار كرد اما بدون ايثار هرگز نمي توان عشق ورزيد

 در 65 سالگي آموختم كه انسان براي لذت بردن از عمري دراز ، بايد بعد از خوردن آنچه لازم است ، آنچه را نيز كه ميل دارد بخورد

 در 70 سالگي ياد گرفتم كه زندگي مساله در اختيار داشتن كارتهاي خوب نيست ؛ بلكه خوب بازي كردن با كارتهاي بد است

 در 75 سالگي دانستم كه انسان تا وقتي فكر مي كند نارس است ، به رشد وكمال خود ادامه مي دهد و به محض آنكه گمان كرد رسيده شده است ، دچار آفت مي شود

در 80 سالگي پي بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترين لذت دنيا است
 
در 85 سالگي دريافتم كه،همانا زندگي زيباست

بعد از گردهمایی شمال که در کنار دوستان خیلی خوش گذشت روز برگشت به تهران عکس رو از گچسر گرفتیم.

آره این عکسها از مسیر اتصال جاده داله خانی به جواهر ده گرفته شده که کامیونهای حمل آشغالهای رامسر هم از همین مسیر تردد میکنند

خدائی زباله های رامسر چقدر خوش شانسند

هنوز هم بعد از این همه سال چهره ویلان را از یاد نمی برم. در واقع در طول سی سال گذشته همیشه روز اول ماه که حقوق بازنشستگی را دریافت می کنم به یاد ویلان می افتم... ویلان پتی اف کارمند دبیرخانه اداره بود،  از مال دنیا جز حقوق اندک کارمندی هیچ عایدی نداشت ویلان اول ماه که حقوق می گرفت و جیبش پر می شد، شروع می کرد به حرف زدن ... روز اول ماه و هنگامیکه که از بانک به اداره برمی گشت به راحتی می شد برآمدگی جیب سمت چپ اش را تشخیص داد که تمام حقوق اش را در آن چپانده بود. ویلان از روزی که حقوق می گرفت تا روز پانزدهم ماه که پول اش ته می کشید نیمی از ماه سیگار برگ میکشید، نیمی از ماه مست بود و سرخوش. من یازده سال با ویلان همکار بودم. بعد ها شنیدم او سی سال آزگار به همین نحو گذران روزگار کرده است ... روز آخر که من ازاداره منتقل می شدم، ویلان روی سکوی جلوی دبیرخانه نشسته بود و سیگار برگ می کشید. به سراغ اش رفتم تا از او خداحافظی کنم. کنارش نشستم و بعد از کلی حرف مفت زدن عاقبت پرسیدم که چرا سعی نمی کندزندگی اش را سر و سامان بدهد تا از این وضع نجات پیدا کند؟! هیچ وقت یادم نمی رود، همین که سوال را پرسیدم به سمت من برگشت و با چهره ای متعجب آن هم تعجبی طبیعی و اصیل پرسید: کدام وضع؟!! بهت زده شدم. همین طور که به او زل زده بودم، بدون این که حرکتی کنم ادامه دادم : همین زندگی نصف اشرافی نصف گدایی!!! ویلان با شنیدن این جمله همان طور که زل زده بود به من ادامه داد:

تا حالا سیگار برگ اصل کشیدی؟!    گفتم: نه !

گفت: تا حالا تاکسی دربست  گرفتی؟!  گفتم: نه !

گفت: تا حالا به یک کنسرت عالی رفتی ؟!  گفتم: نه !

گفت: تا حالا غذای فرانسوی  خوردی؟!   گفتم:نه !

گفت: تا حالا یه هفته مسکو موندی خوش بگذرونی؟!   گفتم: نه !

گفت: خاک بر سرت، تا حالا زندگی کردی؟!!  با درماندگی گفتم: آره....نه...نمی دونم !!!

ویلان همین طور نگاهم می کرد، نگاهی تحقیر آمیز و سنگین...

حالا که خوب  نگاهش می کردم مردی جذاب بود و سالم...به خودم که آمدم ویلان جلویم ایستاده بود و تاکسی رسیده بود. ویلان سیگار برگی تعارفم کرد و بعد جمله ای را گفت که مسیر زندگی ام را به کلی عوض کرد .

ویلان پرسید: می دونی تا کی زنده ای؟!  جواب دادم: نه !

ویلان گفت: پس سعی کن دست کم نصف ماه رو زندگی کنی!!!

سلام

روزی معلمی از دانش آموزانش خواست که اسامی همکلاسی هایشان را بر روی دو ورق کاغذ بنویسند و پس از نوشتن هر اسم یک خط فاصله قرار دهند ..سپس از آنها خواست که درباره قشنگترین چیزی که میتوانند در مورد هرکدام  از همکلاسی هایشان بگویند، فکر کنند و در آن خط های خالی بنویسند. بقیه وقت کلاس با انجام این تکلیف درسی گذشت و هر کدام از دانش آموزان پس  از اتمام، برگه های خود را به معلم تحویل داده، کلاس را ترک کردند.روز شنبه  معلم نام هر کدام از دانش آموزان را در برگه ای جداگانه نوشت، وسپس تمام نظرات بچه های دیگر در مورد هر دانش آموز را در زیر اسم آنها  نوشت. روز دوشنبه، معلم برگه مربوط به هر دانش آموز را تحویل داد. شادی خاصی کلاس را فرا گرفت. معلم این زمزمه ها را از کلاس شنید " واقعا؟ "   "من هرگز نمی دانستم که دیگران به وجود من اهمیت می دهند! من نمی دانستم که دیگران اینقدر مرا دوست دارند. " دیگر صحبتی از آن برگه ها نشد. معلم نیز ندانست که آیا آنها بعد از کلاس با والدینشان در مورد موضوع  کلاس به بحث وصحبت پرداختند یا نه ، به هر حال برایش مهم نبود . آن تکلیف هدف معلم را بر آورده کرده بود ..دانش آموزان از خود و تک تک  همکلاسی هایشان راضی بودند  با گذشت سالها بچه های کلاس از یکدیگر  دورافتادند .

 چند سال بعد، یکی از دانش آموزان درجنگ ویتنام کشته شد. و معلمش در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد.او تابحال، یک سرباز ارتشی را در تابوت ندیده بود. پسر کشته شده، جوان خوش قیافه و برازنده ای به نظر می رسید. کلیسا مملو از دوستان سرباز بود. دوستانش با عبور از کنار تابوت وی،  مراسم وداع را به جای آوردند. معلم آخرین نفر در این مراسم تودیع بود . به محض اینکه معلم در کنار تابوت قرار گرفت، یکی از سربازانی که مسئول حمل تابوت بود، به سوی او آمد و پرسید : "آیا شما معلم ریاضی مارک  نبودید؟ "معلم با تکان دادن سر پاسخ داد : " چرا"  سرباز ادامه داد: " مارک همیشه درصحبتهایش از شما یاد می کرد. "پس از  مراسم تدفین، اکثر همکلاسی هایش برای صرف ناهار گرد هم آمدند. پدر و مادر مارک نیز که در آنجا بودند، آشکارا معلوم بود که منتظر ملاقات با معلم مارک هستند. پدر مارک در حالیکه کیف پولش را از جیبش بیرون می کشید، به معلم گفت:"ما می خواهیم چیزی را به شما نشان دهیم که فکر می کنیم برایتان آشنا  باشد. "او با دقت دو برگه کاغذ فرسوده دفتر یادداشت که از ظاهرشان پیدا بود بارها و بارها تا خورده و با  نواری به هم بسته شده بودند را از کیفش درآورد. خانم معلم با یک نگاه آنها را شناخت. آن کاغذها، همانی بودند که تمام  خوبی های مارک از دیدگاه دوستانش درونشان نوشته شده بود. مادر مارک گفت: " از شما به خاطر کاری که انجام دادید متشکریم . همانطور  که می بینید مارک آن را همانند گنجی نگه داشته است . " همکلاسی های سابق مارک دور هم جمع شدند .چارلی با کمرویی لبخند زد و گفت: " من هنوز لیست خودم را دارم. اون رو در کشوی بالای میزم گذاشتم . " همسر چاک گفت: " چاک از من خواست که آن را در آلبوم عروسیمان بگذارم . " مارلین گفت: " من هم برای خودم را دارم. توی دفتر خاطراتم گذاشته ام. " سپس ویکی، کیفش را از ساک بیرون کشید و لیست فرسوده اش را به بچه ها نشان  داد و گفت:" این همیشه با منه . . . .من فکر نمی کنم که کسی  لیستش را نگه نداشته باشد. " معلم با شنیدن حرف های شاگردانش دیگر طاقت نیاورده، گریه اش گرفت. او  برای مارک و برای همه دوستانش که دیگر او را نمی دیدند، گریه می کرد.

 سرنوشت انسانها در این جامعه بقدری پیچیده است که ما فراموش می کنیم این  زندگی روزی به پایان خواهد رسید، و هیچ یک از ما نمی داند که آن روز کی  اتفاق خواهد افتاد. بنابراین به کسانی که دوستشان دارید و به آنها توجه دارید بگویید که برایتان مهم و با ارزشند، قبل از آنکه برای گفتن دیر شده باشد.

روزي دانشمندى آزمايش جالبى انجام داد. او يك آكواريوم ساخت و با قرار دادن يک ديوار شيشه‌اى در وسط آكواريوم آن ‌را به دو بخش تقسيم ‌کرد.
در يک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش ديگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود.
ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى ديگرى نمى‌داد.
او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سويش حمله برد ولى هر بار با ديوار نامرئي كه وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان ديوار شيشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد…
پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و يورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواريوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غير ممکن است!
در پايان، دانشمند شيشه ي وسط آکواريوم را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز گذاشت. ولى ديگر هيچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواريوم نيز نرفت !!!
میدانید چـــــرا ؟
ديوار شيشه‌اى ديگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش ديوارى ساخته بود که از ديوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن ديوار، ديوار بلند باور خود بود ! باوري از جنس محدودیت ! باوري به وجود دیواري بلند و غير قابل عبور ! باوري از ناتوانی خويش

 
اگر ما در ميان اعتقادات و باورهاى خويش جستجو کنيم، بى‌ترديد ديوارهاى شيشه‌اى بلند و سختى را پيدا خواهيم کرد که نتيجه مشاهدات وتجربيات ماست و خيلى از آن‌ها وجود خارجى نداشته بلکه زائيده باور ما بوده و فقط در ذهن ما جاى دارند

اینم یک عکس Panorama از منطقه خودمان مارکوه

اين هم يك عكس از چوپان و گله اش

(البته قابل ذكر است كه آقا سعيد براي همين از ما گله داره )

http://www.behnevis.com/

گاوي گذر همي كرد و تپاله بر وي انداخت.

گنجشك ز گرماي تپاله جان بگرفت و به آواز مشغول شد.

گربه اي آواز بشنيد، جست و گنجشك بدندان بگرفت و بخورد.

****

نتيجه اخلاقي

هر كه گندي بر تو انداخت، حتماً دشمن نباشد.

هر كه از گندي بدر آوردت، حتماً دوست نباشد.

گر خوشي از گندی که به تو زدند، دهان ببند و آواز  بلند مخوان.

***************

میخواستم سایت http://www.mgtsolution.com رو که حکایت بالا رو ازش گرفتم معرفی کنم شاید بعضی ها با آن آشنا نباشند سایت مدیریتی خوبی است

این آدرس یکی از مقالاتی است که به رامسر هم پرداخته برای اطلاعات عمومی بد نیست

http://www.ecolo.org/documents/documents_in_english/ramsar-natural-radioactivity/ramsar.html

یک عکس هم از محلی که دوسش دارم و درش بزرگ شدم

با سلام
ممنون از موضوعاتي كه مطرح مي شه

در برطرف كردن خيلي از معضلات راه درازي درپيش داريم و كار زيادي هم مي طلبه كه البته مدتي است كه حد اقل در رانندگي شروع شده - كليپهاي داداش سيا يكي از كارهاي خوب نيروي انتظامي بود كه همه اقشار رو هدف گرفته بود و در نسل در حال رشد(بچه ها) خيلي مؤثر بود الآن هم كليپهاي كار در كارگاه هاي ساختماني و صنعتي كه مطمئنم مؤثرند- خوب دير شروع كرديم پس لازم هستش كه بيشتر از بقيه كار كنيم.البته اميد وار باشيم. يادآوري كنم وظيفه تك تك ماها شايد سنگينتر باشه اگه نمي خواهيم بي تفاوت باشيم و اگه نمي خواهيم فقط نقد منفي كنيم

يه روزي يكي در مورد سرعت رانندگي يه پند به هم داد. از من سؤال كرد از رانندگي لذت مي بري گفتم بله ، گفت پس آرومتر برون تا هم خطرش كمتر بشه هم زمان رانندگيت  بيشتر تا بيشتر هم لذت برده باشي

اين پند رو گفتم چون هم پند خوبي بود هم فضا فضاي رانندگي و فرهنگش و هم متذكر شم كه چطوري فرهنگ سازي مي شه که البته همگی استاد ما هستید

يكي از مميزهاي ژاپوني در بازديد از شركت به ما گفت ميدونيد مشكل بزرگتان چيه؟

بزرگترين مشكلتون اينه كه مشكلات كوچيكتون رو كم اهميت ميدونيد و ناديده مي گيريد.

به نظرم حرف جالبی زد چون:

هم تعدادشان کم نیست که حل نشده باقی می مونند

هم ممکنه باعث مشکلات بیشتری بشن

هم عادت می کنیم با مشکلات حل نشده سر کنیم و بعدها گنده تراشم برامون پشه به نظر بیان

هم

هم

هم 

معلمهای ادبیات دبیرستان

سال اول : الهیان- قد کوتاهی داشت و لب و لوچه ای نرم (راستش رو بخواهید وقتی نماز می خوند نمی تونستم نگاش کنم)

سال دوم و سوم :قدسی ازش خوشم می اومد - امتحانش اگه یادتون باشه پرسیدن چهارده پانزده لغت در کمتر از همین تعداد ثانیه - خلاصه اینم روشی بود دیگه

سال چهارم : سجادی - که به قول خودش نیاز به پول تدریسش نداشت و این حرفش که به دفتر رسیده بود - آنها به معلم فیزیکمان گیر داده بودند - بنده خدا

ضمن تشکر از دوستانی که با تغییر چهره وبلاگ آن رو از یک نواختی در آورده اند. ولی وبلاگ رنگ تیره ای به خودش گرفته مخصوصاْ توی زمینه تیره از رنگ بندی کلمات هم کمتر میشه استفاده کرد. نظر دوستان چیه؟

اولش خيلي رعايتش مي كرديم و جيك از كلاس در نمي اومد ولي آخرا ديگه كلافه مي شد

يه روز كه بچه ها شلوغ مي كردند و نمي تونست ساكتمون كنه گفت

"دو نفر كه رفيق مي شن، روز اول با هم تعارف مي كنند، روز دوم راحت تر مي شن و روز سوم چيزشون و در ميارن و نشون همديگه ميدن"

از آقاي پور احمدي معلم شيمي سال اول دبيرستان خاطره جالبي دارم. ما كلاس  C

بوديم و از بخش آزمايشات امتحان گرفته بود. نتيجه كه اومد ديديم كه وجبي نمره ميداد و خيلي ها كم شدند

اعتراض كرديم. يكي يكي ميرفتند پيشش نمره مي گرفتند ديگه كلافه شده بود. عبدا... فيلي كه جسه بزرگي هم داشت رفت پيش ميزش و من از آخر كلاس اومدم سر ميز اول كه نوبت بعدي باشم كه شنيدم پور احمدي به عبدا... مي گه "وچي تو مر ب... رهه دني"

كه منم ديگه بي خيال اعتراض شدم و برگشتم سر ميزم

دیگه ............. بعله

بیشتر میشه از همدیگه خبر بگیریم

خوب بگو ایشا ا...