همین چند هفته پیش بود که یک ایرانی داخل بانک در منهتن نیویورک شد و یک بلیط از دستگاه گرفت.

وقتی شمارش از بلندگو اعلام شد بلند شد و پیش کارشناس بانک رفت و گفت که برای مدت دو هفته قصد سفر تجاری به اروپا را داره و به همین دلیل نیاز به یک وام فوری بمبلغ 5000 دلار داره

کارشناس نگاهی به تیپ و لباس موجه مرد کرد و گفت که برای اعطای وام نیاز به قدری وثیقه و گارانتی داره..

و مرد هم سریع دستش را کرد توی جیبش و کلید ماشین فراری جدیدش را که دقیقا جلوی در بانک پارک کرده بود را به کارشناس داد و رئیس بانک هم پس از تطابق مشخصات مالک خودرو بالاخره با وام آقا موافقت کرد آنهم فقط برای دو هفته

کارمند بانک هم سریع کلید ماشین گرانقیمت را گرفت وماشین به پارکینگ بانک در طبقه پائین انتقال داد.

خلاصه مرد بعد از دو هفته همانطور که قرار بود برگشت 5000 دلار + 15.86دلار کارمزد وام رو پرداخت کرد.

کارشناس رو به مرد کرد و از قول رئیس بانک گفت

" از اینکه بانک ما رو انتخاب کردید متشکریم"

و گفت ما چک کردیم ومعلوم شد که شما یک مولتی میلیونر هستید ولی فقط من یک سوال برام باقی مانده که با این همه ثروت چرا به خودتون زحمت دادین که 5000 دلار از ما وام گرفتید؟

ایرونی یه نگاهی به کارشناس بیچاره کرد و گفت:  تو فقط به من بگو کجای نیویورک میتونم ماشین 250.000 دلاری رو برای 2 هفته یا اطمینان خاطر با فقط 15.86 دلار پارک کنم

بعد از مدتها بی خبری امروز یه ایمیل داشتم از دوست عزیز و همشهریمون  آقا فریدون که لطف کرده بود چند تا عکس زیبا از جواهرده برام فرستاد که البته گویا یکی از دوستاش بهش داده بود .و عذر خواهی کرد از اینکه خیلی وقته تو قسمت نظرات چیزی نمی نویسه چون با سال نو میلادی سرش خیلی شلوغتر از قبل شده ولی اغلب سر میزنه و از روند  وبلاگ با خبره .

ضمن تشکر از ایشون امیدوارم همیشه سرخوش و سالم و پیروز باشه و هر وقت هم که بیاد قدمش به دیده ی منت .

با اجازه دو تا از عکسهاشو میزنم تو وبلاگ تا هم یادی از اقا فریدون بشه و هم یادی از جواهرده و هم به بعضیها یاد آوری بشه که هستند کسانی  که گاهی بیشتر از ما به یاد رونق وبلاگند و برای حفظ تبلور دوستیها می کوشند .

امروز سعادتی دست داد تا استاد بزرگ اقای رمجی یا به عبارتی کاملتر :هوشنگ عباس رمجی رو در محل کارم ببینم .البته ایشون کم و بیش میاد پیش ما برای بعضی امور بانکی .از وبلاگ و بچه های تحت امرش گفتم و خیلی خوشحال شد و پرسید از من هم خاطره مینویسند ؟ اگه آره ایا از من راضیند یا بدیمو میگن

من هم کلی خوشحالش کردم و گفتم که جز ذکر خیر چیزی نیست

در ضمن گفتم که به عباس اقا رحیم نوری هم سر زدیم و ایشان یاد آور شد که عباس اقا از شاگردان من بوده

خلاصه بعد از کمی گفتگوهای بانکی و غیره ازش اجازه گرفتم تا درست درجایی که اقای راجی هم همونجا نشسته بود عکسی ازش بگیرم که ایشون بلا فاصله بورس جیبیشو در آورد و به زلفهاش صفایی داد تا مثل همیشه جوان به نظر برسه که البته دو چیز در ایشون که هیچ تغییری نکرده بود برام جالب بود یکی کفش پاشنه تخم مرغی که اون سالها هم می پوشید و دیگری لهجه ی ادبیش .البته ماشاا...قیافه اش که جای خود داره و اصلا تغییر محسوسی نداشته .بعداز رفتنش یه تماسی با مجتبی کاکوان عزیز داشتم که خیلی وقته از او خبری نیست .گفت که اغلب سر میزنه ولی بدون رد پا میاد و میره .و نداشتن وقت و اینکه کامپیوترش فونت فارسی نداره رو بهونه کرد برای ننوشتنهاش .

پرسیدم کوچولو چطوره میگفت هنوز خبری نیست و به قول ما رمکیها : گیج نگیته .

گفتم چرا نمی ای شمال می گفت که دیگه من کیشی شدم و اینجا خونه خریدم و سالی یکی دو بار بیشتر نمیام شمال .به همه سلام زیادی رسوند بهش گفتم با همون فونت انگلیسی هم بنویسی خوشحال میشیم .

هزینه ی عشق واقعی...

پسر بچه ای یک برگ کاغذ به مادرش داد .
مادر که در حال آشپزی بود ،دستهایش را با حوله تمیز کرد و نوشته را با صدای بلند خواند.
او نوشته بود :

صورتحساب !!!
کوتاه کردن چمن باغچه 5.000 تومان
مراقبت از برادر کوچکم 2.000 تومان
نمره ریاضی خوبی که گرفتم 3.000 تومان
بیرون بردن زباله 1000 تومان
جمع بدهی شما به من :12.000 تومان !
مادر نگاهی به چشمان منتظر پسرش کرد،چند لحظه خاطراتش را مرور کرد و سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب این را نوشت:
بابت 9 ماه بارداری که در وجودم رشد کردی هیچ
بابت تمام شبهائی که به پایت نشستم و برایت دعا کردم هیچ
بابت تمام زحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی هیچ
بابت غذا ، نظافت تو ، اسباب بازی هایت هیچ
و اگر شما اینها را جمع بزنی خواهی دید که : هزینه عشق واقعی من به تو هیچ است
وقتی پسر آن چه را که مادرش نوشته بود خواند چشمانش پر از اشک شد ودر حالی که به چشمان مادرش نگاه می کرد. گفت:
مامان ... دوستت دارم
آنگاه قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت:

قبلاً بطور کامل پرداخت شده !!!

قابل توجه اونهائی که فکر میکنند مرور زمان انها را بزرگ کرده و حالا که هیکل درشت کردند خدا را هم بنده نیستند.
بعضی وقتها نیازه به این موارد فکر کنیم ...
کسانی که از خانواده دور هستند شاید بهتر درک کنند.
نتیجه گیری منطقی: جایی که احساسات پا میذاره منطق کور میشه!!!
مادر متوجه نشد که پسرش داره سرش کلاه میذاره : جمع بدهی میشه 11.000 تومان نه 12.000 تومان !!!

یه سایت جالب که حاوی عکسهای زیبایی از مناطق و شهرهای ایرانه رو تو قسمت پیوندهای وبلاگ اضافه کردم که برای شناخت ایران به اونها که مجال سفر ندارند مناسبه سر بزنید بد نیست

http://uk.geocities.com/iranwal/

ارادتمند همه شما

آرش

بعد از مدت زیادی دوباره در خدمت دوستان هستم و همانطوری که قبلا نوشته بودم به علت عوض کردن شرکت عرضه کننده اینترنتم حدود ۲۲ روز اینترنت نداشتم و امروز دوباره توسط شرکت جدید وصل شد و از این بابت خوشحالم.

دیروز هم حالم خراب بود رفتم دکتر ،دو تایی امپول زدم مونده یه دونه که امروز باید برم

یک اس ام اس هم سعید فرستاده بود اندر خوبی های محبت و جمعه که دستش درد نکنه 

عکس ها رو هم بعدا تو سایت می ذارم

سلام دیروز پنجشنبه محمد اقا کریمی رامسر بود یه سری به من زد و از دیدارش خوشنود شدم و تازه فهمیدم که اسم پسرش رو اشتباها امیر حسین ذکر کرده بودم ضمن پوزش از ایشون و پسر گلش عکسی که دیروز از محمد عزیز و پسرش یونس گرفتم رو تقدیم میکنم

اینهم جرالدین چاپلین دختر چارلی بزرگ که صحبتش بود

و اینهم عکسی از جوونیهای باباش

چاپلین در کنار گاندی دوبزرگ مرد با افکاری به وسعت دنیا

جرالدین دخترم، از تو دورم، ولی یک لحظه تصویر تو از دیدگانم دور نمی شود. اما تو کجایی؟ در پاریس روی صحنه ی تئاتر پر شکوه شانزه لیزه... این را می دانم و چنان است که در این سکوت شبانگاهی، آهنگ قدمهایت را می شنوم. شنیده ام نقش تو در این نمایش پر شکوه، نقش آن دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است.

جرالدین، در نقش ستاره باش اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند تو را فرصت هوشیاری داد، بنشین و نامه ام را بخوان... من پدر تو هستم. امروز نوبت توست که هنرنمایی کنی و به اوج افتخار برسی. امروز نوبت توست که صدای کف زدنهای تماشاگران تو را به آسمانها ببرد. به آسمانها برو ولی گاهی هم روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن. زندگی آنان که با شکم گرسنه، در حالی که پاهایشان از بینوایی می لرزد و هنرنمایی می کند. من خود یکی از ایشان بودم.

جرالدین دخترم، تو مرا درست نمی شناسی. در آن شبهای بس دور با تو قصه ها بسیار گفتم اما غصه های خود را هرگز نگفتم. آن هم داستانی شنیدنی است. داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترین صحنه های لندن آواز می خواند و صدقه می گیرد. این داستان من است. من طعم گرسنگی را چشیده ام. من درد نابسامانی را کشیده ام. و از اینها بالاتر رنج حقارت آن دلقک دوره گرد که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند. اما سکه ی صدقه ی آن رهگذر که غرورش را خرد نمی کند رانیز احساس کرده ام. با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آن که بمیرند حرفی نباید زد. داستان من به کار نمی آید. از تو حرف بزنم. به دنبال نام تو نام من است.

چاپلین، جرالدین دخترم، دنیایی که تو در آن زندگی می کنی دنیای هنرپیشگی و موسیقی است. نیمه شب آن هنگام که از سالن پرشکوه تئاتر بیرون می آیی، آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن. ولی حال آن راننده تاکسی را که تو را به منزل می رساند بپرس. حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و پولی برای خرید لباس بچه نداشت، مبلغی پنهانی در جیبش بگذار.....

به نماینده خود در پاریس دستور داده ام فقط وجه این نوع خرجهای تو را بی چون و چرا بپردازد. اما برای خرجهای دیگرت، باید برای آن صورت حساب بفرستی.....

دخترم جرالدین، گاه و بی گاه با مترو و اتوبوس شهر بگرد. مردم را نگاه کن. زنان بیوه و یتیم را بشناس و دست کم روزی یک بار بگو: *من هم از آنها هستم.* تو واقعا یکی از آنها هستی. هنر قبل از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد، اغلب دو پای او را می شکند. وقتی به مرحله ای رسیدی که خود را برتر از تماشاگران خویش بدانی، همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسی خود را به حومه ی پاریس برسان. من آنجا را خوب می شناسم. آنجا بازیگران مانند خویش را خواهی دید که از قرنها پیش زیباتر از تو، چالاکتر از تو و مغرورتر از تو هنرنمایی می کنند. اما در آنجا از نور خیره کننده ی نورافکن های تئاتر شانزه لیزه خبری نیست. نورافکن کولی ها تنها نور ماه است. نگاه کن، آیا بهتر از تو هنرنمایی نمی کنند؟ اعتراف کن. دخترم... همیشه کسی هست که بهتر از تو هنرنمایی کند و این را بدان که هرگز در خانواده ی چارلی چاپلین کسی آنقدر گستاخ نبوده که یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن یا کولی هنرمند حومه پاریس را ناسزایی بگوید.......

دخترم، جرالدین، چکی سفید برای تو فرستاده ام که هر چه دلت می خواهد بگیری و خرج کنی. ولی هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی، با خود بگو سومین فرانک از آن من نیست. این مال یک فرد فقیر گمنام می باشد که امشب به یک فرانک احتیاج دارد. جستجو لازم نیست. این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت. اگر از پول و سکه برای تو حرف میزنم برای آن است که از نیروی فریب و افسوس پول، این فرزند شیطان، خوب آگاهم.......

من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه برای بندبازان بر روی ریسمانی بس نازک و لرزنده نگران بوده ام. اما دخترم این حقیقت را بگویم که مردم بر روی زمین استوار و گسترده، بیشتر از بندبازان ریسمان نااستوار سقوط می کنند.

دخترم، جرالدین، پدرت با تو حرف میزند. شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد. آن شب است که این الماس، آن ریسمان نااستوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.... روزی که چهره ی زیبای یک اشراف زاده ی بی بند و بار تو را بفریبد، آن روز است که بندبازی ناشی خواهی بود. بندبازان ناشی همیشه سقوط می کنند.

از این رو دل به زر و زیور مبند. بزگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد.... اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی، با او یکدل باش و به راستی او را دوست بدار و معنی این را وظیفه ی خود در قبال این موضوع بدان. به مادرت گفته ام که در این خصوص برای تو نامه ای بنویسد. او بهتر از من معنی عشق را می داند. او برای تعریف معنی عشق، که معنی آن یکدلی است شایسته تر از من است......

دخترم، هیچ کس و هیچ چیز را در این جهان نمی توان یافت که شایسته آن باشد که دختری ناخن پای خود را به خاطر آن عریان کند..... برهنگی بیماری عصر ماست. به گمان من تن تو باید مال کسی باشد که روحش را برای تو عریان کرده است.

دخترم جرالدین، برای تو حرف بسیار دارم ولی به موقع دیگری می گذارم و با این پیام نامه ام را پایان می بخشم:

*** انسان باش، پاکدل و یکدل؛ زیرا که گرسنه بودن، صدقه گرفتن و در فقر مردن، هزار بار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است. ***

خوشبختی توپی است که وقتی می غلتد به دنبالش می رویم و وقتی توقف می کند به آن لگد می زنیم .

شاتو بریان

**********************************************************************

به نظر میرسه غیبت آرش عزیز تو متن اصلی وبلاگ به عنوان یکی از فعالان همیشگی خیلی طولانی شده و این موضوع با توجه به تکنولوژی بالای اروپا و نظم و برنامه مند بودن اونجا بعید به نظر میرسه

بهر حال مشتاقانه منتظر حضور سبز و دوبار ه ی ایشان هستیم  و برای خالی نبودن جاش یکی از مطالب نوشته شده در هفته ی دوم بهمن ماه ۸۶ رو که جنبه ی آموزندگی و یاد اوری هم داره اینجا می چسبونم شاید بعضی ها که اون موقع تو باغ نبودن و الان  هم تنبلیشون میاد یه سری به گذشته بزنن از مطالب استفاده کنن   و هم بهونه ای بشه برای من که سوژه کم آوردم : 

من در زمانی که دانشجو بودم در ایران گواهینامه گرفته بودم ولی اینجا اعتبار نداره و مجبور شدم که اینجا دوباره بگیرم.من میبایست هر هفته به مدت سه ماه در کلاس تشریحی شرکت میکردم و بعد از قبولی در امتحان کتبی در کلاس کمکهای اولیه شرکت میکردم و بعد از گذراندن آن تعلیمات رانندگی به طور عملی شروع شد که شامل رانندگی در روز و در شب و در اتوبان بود و به دفعات مکررو وقتی که مربی تشخیص داد که حالا آمادگی برای امتحان شهر دارم  من رو به اداره مربوطه معرفی کرد یعنی خودم شخصا نمی تونستم برای امتحان شهر ثبت نام کنم  که با اینحال دو بار در امتحان شهر رد شدم و بار سوم قبول شدم که یک بار به یک تابلو توجه نکردم و بار دیگه خوب وارد اتوبان نشدم (ایرانی بازی در آوردم).گرفتن گواهینامه در اینجا هزینه بالایی داره بسته به اینکه چند بار رد بشی ولی بدون ردی تقریبا ۱۵۰۰ یورو هزینه داره و من بعد از گرفتن گواهینامه فهمیدم که قوانین رانندگی در اینجا خیلی با ایران فرق میکنه و خیلی کامل تر هست.